இதுதாங்க அமெரிக்கா - அத்தியாயம் 4 | ரோடு போடுறாங்க ரோடு

சென்ற வார தொடர்ச்சி...

சரி வணக்கம் சொல்லும் முன் இந்த வாடகை நம்ம ஊர் விலையில் எவ்வளவு என்று பார்ப்போமா... நம் மக்கள் தங்கியிருக்கும் வீட்டு வாடகை குறைந்த பட்சம் மாதம் நம்மூர் விலைமதிப்பில் 48,750 ரூபாய் ($750) முதல் 1,23,500 ரூபாய் ($1900) வரை. அம்மாடியோவ்!!!

நிச்சயம் பல எழுத்துப் பிழைகள் இருக்கும், அவ்வப்போது அதை சரிசெய்கிறேன்.

அத்தியாயம்-4

வீட சுத்தி பாத்தாச்சு, சரி வெளிய போயிட்டு வரலாம் வாங்க...  மாப்ள, அந்த ரோட அப்டியே உத்துப் பாத்தோம்னா, மூஞ்சி தெரியும்டா மூஞ்சி... என்று வெற்றிக் கொடி கட்டு படத்தில் வரும் வடிவேலு நகைச்சுவை போல தான் பெரும்பாலான ரோடு இருக்கும், என்ன... மூஞ்சி எல்லாம் தெரியாது... ஆனா கண்டிப்பா அப்டியே ரோட்டுல உக்காந்து அரட்டை அடிக்கலாம் போல இருக்கும். பல தடவை நம் நாடு இப்படி இல்லையே என்று பொறாமை கொண்டுள்ளேன், சில நேரம் எப்படி தான் டா மக்களுக்காக இவ்வளவு யோசிக்கிறீங்க என்று கோவம் கூட கொண்டுளேன், இதுக்கு ஏன் கோவம்? எந்த இடத்துல கோவம் என்று சற்று நேரத்தில் பாப்போம்.

அமெரிக்காவில் ஐம்பது மாநிலங்கள் உள்ளன. நாற்பத்தி எட்டு மாநிலங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்ச்சியாக மற்றும் அலாஸ்கா, ஹவாய் தீவு இது இரண்டு மாநிலங்கள் அமெரிக்காவிலிருந்து தொலைவிலும் உண்டு. நமக்கெல்லாம் நன்றாக தெரிந்த Washington D.C மாநிலம் அல்ல, அதை Federal District என்பார்கள். இது தவிர அமெரிக்காவின் நேரடி கட்டுப்பாட்டுக்குள் இந்தியாவுக்கு எப்படி அந்தமான், நிக்கோபார், lakshadweep தீவுகளோ, அது போல பல தீவுகள் அமெரிக்காவின் நேரடி கட்டுப்பாட்டுக்குள் உள்ளன. என்ன, நம் தீவுகள் போல பக்கத்திலேயே இல்லாமல் பல ஆயிரம் மயில்கள் கடந்தெல்லாம் கூட அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் தீவுகள் உள்ளன. சரி, இதெல்லாம் தான் Wikipedia பார்த்தாலே தெரிந்துவிடுமே, நம்ம விஷயத்துக்கு வருவோம்.

இப்படியாக ரொம்பவே பறந்து விரிந்து கிடக்கும் தேசமான அமெரிக்காவின் சாலைகள் எப்படி இருக்கும்? முதலில் வீடு வாசலிலிருந்து ஆரமிப்போம். நான் தங்கியிருக்கும் குடியிருப்பு பகுதியில் நான்கு மாதத்திற்கு முன் ரோடு போட்டார்கள். இதற்கு முன்னிருந்த ரோடு நான் இங்கு வருவதற்கு முன்னரே எப்போதோ போட்ட ரோடு. குறை சொல்லும்படி மோசமாகவெல்லாம் இல்லை. நன்றாக தான் இருந்தது. ரோடு பழையது ஆகியிருந்தமையாலும், ஆங்காங்கே சற்று விரிசல் விட்டிருந்தமையாலும் புதிதாக ரோடு போட்டார்கள். இது, ஒரு private community management போட்ட ரோடு.

இதற்கு முன் வெளியே உழவர் சந்தைக்கு செல்லும் வழியில் பொது சாலை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்படி ஓர் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. என்னவென்றால், நம்மூரில்/நம்நாட்டில் தெருவில் எப்படி ரோடு போடுவார்கள்? ஏற்கனவே இருக்கும் குண்டும் குழியுமான ரோட்டை துடைப்பத்தால் பெருக்கி, அதன் மேல் ஜல்லி கற்களை கொட்டி, Road rollerஐ விட்டு ஒரு முறை ஏற்றி, அதன் மேல் தாரை ஊற்றி போடி ஜல்லிகளை போட்டு மீண்டும் ரோடு ரோலரை ஓட்டி ரோடு போட்டு, இரண்டு ஆதி இருந்த ரோட்டை எப்பெப்பலாம் பணம் கொள்ளை அடிக்கவேண்டுமோ அப்போவெல்லாம் இதே போல ரோடு போட்டு அடிக்கு மேல் அடி ரோடு போட்டு வீடுகளை எல்லாம் குழிக்குள் காட்டியது போல ஆகி விடுவார்கள் அல்லவே? அதனால் தானே சிறிது மழை வந்தாலும் நம் வீட்டினுள்ளே எல்லாம் தண்ணீர் வந்துவிடுகிறது.

நாம் வீடு கட்டும்போது ரோட்டை விட இரண்டடி உயரத்தில் கட்டினால், இரண்டே வருடத்தில் ரோடு வீட்டுக்கு சமமாக வந்துவிடும். அரசு எவனோ ஒருத்தனோட மச்சானுக்கோ, மாமனுக்கோ contract கொடுத்து, அவன் ஒரு பத்து பேரை எவ்வளவு அடிமட்டமா சம்பளம் குடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு அடிமட்டமாக சம்பளம் கொடுத்து அழைத்து வந்து எவ்வளவு நீளம், அகலமான தெருவாக சாலையாக இருந்தாலும் பொசுக்கென்று மூன்று அல்லது நான்கே நாட்களில் ரோடு போட்டு முடித்துவிடுவார்கள்.

என்னமோ ஒழுங்கா ரோடு போட்டு கிழுச்சுடறா மாதிரி மூணு மாசம் தெருவுல ஜல்லி, மண்ணு எல்லாம் கொட்டி வெச்சு ஓரத்துல ஒரு ரோடு ரோலரையும் நிக்க வெச்சுட்டு போயிடுவானுங்க, ஏன்னா மூணு மாசமா ரோடு போடா மாதிரி ரோடு ரோலருக்கு தினா வாடகை, மூணு மாசமா பணியாட்களை தினக்கூலி மற்றும் பேட்டா என்று எல்லாவற்றையும் கணக்கு காண்பித்து கடைசி நான்கு நாட்கள் மட்டும் அரக்க பறக்க ரோடு போட்டு சென்று விடுவார்கள். இவன் (ரோடு போட்டவன்) போன பின் அப்போதுதான் நாம் ஒரு பெரு மூச்சு விட்டு, இது எத்தனை நாளைக்கோ என்று நினைத்து நன்றாக இருக்கும் ரோட்டைப் பார்த்து ஒரு சின்ன சிரிப்பு சிரிக்க ஈஈ என்று ஆரமிப்போம், அதற்குள்ளேயே இத்தனை நாட்கள் நன்றாக தூங்கி விட்டு என்னமோ குடி முழுகி போவதுபோல BSNL காரன் வருவான். என்னமோ அவன் சோற்றில் முடி விழுந்ததை எடுத்து போடுவது போல, அப்போதுதான் புதிதாக போட்ட ரோட்டை நம் கண்முண்ணேயே நோண்டி போட்டு என்னமோஅலுவலகத்திலேயே மறந்து வைத்தவன் போல அப்படியே மூடாமல் கூட போய்விடுவான்! 

அப்படி ஒருவேளை யார் செய்த புண்ணியதாலோ BSNLகாரன் வரவில்லை என்றால், யாரோ செய்த புண்ணியத்துக்காக மழை வரும். பாவம் அது என்னமோ நம் நன்மைக்காக தான் வரும். ஆனால் இந்த அரைகுறைகள் போட்ட அரைகுறை ரோடு தான் லட்டு கீழே விழுந்து பூந்தி ஆவதை போல, மழை துளிகள் விழுந்த உடனேயே ஜல்லி ஜல்லியாக ரோடு பிரிந்து வந்துவிடும்.

இதை எல்லாம் நினைத்தால் கோவம் வராதா என்ன? இப்படித்தான் அன்று உழவர் சந்தை சென்ற போது இந்நாட்டவர் இங்கு ரோடுவதை பார்த்த மறுநொடியில் எனக்கு கோபம் வந்தது. சேரி அப்படி என்ன தான் பண்ணாங்க சொல்லித் தொலையேன் என்று தானே கேட்கிறீர்கள். இதோ...

ஒரு சாதாரண தெரு, அந்த தெருவில் ரோடு போட, ஏற்கனவே இருக்கும் ரோட்டை "Cakeஐ வெட்டுவதுபோல" அப்படியே வறண்டி, நோண்டி ஏற்கனவே இருந்த தார் எதுவும் இருந்த சுவடு தெரியாமல் எடுத்துவிட்டு. தெருவை சுத்தம் செய்யும் வண்டி மூலம் நோண்டிய இடத்தை முழுவதும் சுத்தம் செய்துவிட்டு பின்னர் அதன் மேல் ரோடு போடுவார்கள், இது போட்டு முடித்தபின்னர்... ரோட்டின் இடது பக்கமும் வலதுபக்கமும் (Dividerருக்கு இடது, வலது) சிறு பிசுறு தெரியாமல் ஒரே சமமாக இருக்கும். அதன் பின்னர் அடுத்த பக்கத்தை நொண்டியெடுத்து ரோடு போடுவார்கள். 

என் மனைவியுடன் நான். படம் எடுத்தவர் என் நண்பர் பிரவீன் கண்ணன்.

சாலையின்இடது பக்கம் ரோடு போட்டுக் கொண்டிருக்க, வலது பக்கம் வண்டிகள் எல்லாம் சென்றுக் கொண்டுதான் இருக்கும். இதை ரோடு போடுபவருள் ஒருவர் கையில் STOP என்ற signboardஐ வைத்துக்கொண்டு எதிர் எதிர் வரும் வண்டிகளை நிறுத்தி நிறுத்தி இருபுறமிருக்கும் வண்டியையும் போக்குவரத்து நெரிசல் ஆகாமல் அனுப்பிக்கொண்டிருப்பார். அவர் காண்பிக்கும் boardஐ மதித்து மக்களும் வண்டியை நிறுத்துவார்கள்.

மேலே சொன்னது வெறும் சாதாரண தெருவில் இருக்கும் ரோடு போடுவது பற்றி. இதுவே நெடுஞ்சாலை என்றால் நினைத்துப் பாருங்கள். விஷயம் என்னவென்றால் 

1. ரோடு போடும் பொது மக்களுக்கு இடையூறு இருக்கக் கூடாது.

2. ரோடு போடும் பணியாளரின் பாதுகாப்பு மிக முக்கியம்.

3. நம்மை அவர்கள் மதிப்பார்கள், நாம் அவர்களை மதிக்க வேண்டும்.

அவ்வளவுதான். நெடுஞ்சாலையில் எங்கேனும் சாலை பனி நடக்கிறது என்றால், கிட்டத்தட்ட ஒரு ஐந்து, சில இடங்களில் பத்து மைல்கள் முன்னிருந்தே Digital sign boardஇல் 

Road Work Ahead... 

Road Work in 3 miles... 

Road work in 1 mile

End of Road Work என்று தேவையான அளவுக்கு எச்சரிக்கைசெய்து வைப்பார்கள். 

நம் நாட்டில் பள்ளி முன்பு, அரசு மருத்துவமனை முன்பு Go Slow, No Horn என்றெல்லாம் signboard  இருக்கும், சிலர் அதை மதித்தாலும் பெரும்பாலானோர் அதை மதிக்க மாட்டார்கள், மதிக்கா விட்டாலும் எந்த தண்டனையும் இல்லை, அபராதமும் இல்லை. மேலும் வேகத்தடை ஆங்காங்கே இருக்கும், ஆட்டோ ஓட்டுநர் ஆகட்டும், taxi ஓட்டுபவராகட்டும் அந்த வேகத்தடையின் ஒரு ஓரத்துக்கு சென்று வண்டியின் ஒரு சக்கரத்தை வேகத் தடை இல்லாத பகுதியில் கொண்டு சென்று ஏதோ ஒலிம்பிக்கில் தங்கப் பதக்கம் (ஹ்ம்ம்... எனக்கும் அந்த வடிவேலு, சரத்குமார் படம் நகைச்சுவை தான் நினைவுக்கு வந்தது!) வாங்குவதுபோல வண்டியை ஓடுவார்கள். முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் வேகத்துக்கு ஒரு அளவு என்ன என்று யாருக்குமே தெரியாது. நிச்சயமாக போக்குவரத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்பவருக்கு கூட எங்கே எந்த அளவிலான வேகத்தில் செல்ல வேண்டும் என்ற அளவு தெரியாது.

ஆனால், இங்கு... ஒவ்வொரு தெருவிலும் 35 மைல் வேகத்தில் தான் வண்டி செல்ல வேண்டும், பள்ளி இருக்கும் பகுதியில் 25 மைல் வேகத்தில் தான் செல்ல வேண்டும். ஒவ்வொரு பகுதியிலும் வேகத்துக்கான Signboard இருக்கும், அதை கண்டிப்பாக பார்த்து அதற்கு ஏற்ற வேகத்தில் தான் வண்டி ஓட்ட வேண்டும். அதெப்படி வண்டி ஓட்டும் போது இதெல்லாம் பார்க்க முடியுமா என்றால், ஆம் நிச்சயம் முடியும். ரொம்ப சோம்பலாக இருந்து வேகத்தடையை பார்க்காமல் சற்று தான் வேகமாக போகலாமே யார் பார்க்க போகிறார்கள் என்று நினைத்து போயிதான் பாருங்களேன். பதுங்கியிருக்கும் புலி பாய்வதுபோல சட்டென்று பின்னே Police வண்டி வந்து நம்மை ஓரம் கட்ட சொல்லி, ஒரு அபராதம் மாற்றும் இரண்டு pointகள் கொடுத்து அடுத்த வண்டியை பிடிக்க சென்று விடுவார்கள். (அதென்ன points? அதை ஓட்டுநர் உரிமம் பற்றிய அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்.)

சென்ற அத்தியாயம் ஆரம்பத்தில் பருவமாற்றத்தின் இலைகள் நிறம் மாறுவதை பார்க்க சென்றேன் என்று சொன்னேன் தானே, அங்கே எடுத்ததில் ஒரு படம்.

அட என்னப்பா நீ இப்படி சொல்லிட்ட, அமெரிக்கால தான அதிவேக race car எல்லாம் இருக்கு என்று நீங்கள் கேட்கலாம், எந்த வண்டியாக இருந்தாலும் ஆங்காங்கே என்ன வேக அளவு கொடுக்கப் பட்டுள்ளதோ அதில் தான் செல்ல வேண்டும். நமூரில் Highway என்று சொல்வதுபோல இங்கு Freeway என்பார்கள். அதில் மூன்று Laneகள் இருக்கும். இடது Lane passing lane என்று பெயர். அதாவது ஒரு வண்டியை overtake செய்ய வேண்டும் என்றால் மட்டும் அந்த லேனில் செல்ல வேண்டும், overtake செய்துவிட்டு மீண்டும் நடு லேனுக்கே வந்து விடவேண்டும். கடைசி lane மெது lane கொஞ்சம் பொறுமையாக ஓடிக்கொள்ளலாம், ஆனால் Minimum speed கடைபிடிக்க வேண்டும். சில மாநிலங்களில் குறைந்தபட்சம் 40MPH (Mile per hour) வேகத்தில் தான் செல்ல வேண்டும்.

படம்: Dummy's Photography (அதுவும் நான்தான்)

இதில் முக்கியமான விஷயம் என்ன என்றால் Shoulder என்ற ஒன்று. அதாவது மேல சொன்ன மூன்று laneகள் போக முக்கிய நெடுஞ்சாலைகளில் பெரும்பாலும் சாலையின் இடது பக்கத்தில் அந்த மெது லேனுக்கு அடுத்து ஒரு lane இருக்கும், அதன் பெயர் Shoulder, இதில் வண்டிகள் ஓட்டி செல்லக் கூடாது. அவசரத்திற்கு நிறுத்துவதற்கு மட்டும் தான் இந்த lane. ஆஹாம்... அந்த அவசரமில்லை... இது முக்கியமாகவே ஏதாவது அவசரம், அவசியம் என்றால் இங்கு நிறுத்திக்கொள்ளலாம். அந்த அவசரம் பற்றி அடுத்த வரம் எழுதுகிறேன். தேசிய மற்றும் மாநில நெடுஞ்சாலைகளில் சாலையின் இரண்டு பக்கமும் ரோட்டை சிறிது சிறிதாக செதுக்கியிருப்பார்கள். அதாவது சாலையில் இருக்கும் கடைசி லேனிலிருந்து (கோட்டிலிருந்து) கவனம் இல்லாமல் வெளியே செல்கிறோம் என்றால், அந்த செதுக்கிய இடத்தின் மேல் வண்டி செல்லும்போது டர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் என்று வண்டி அதிரும் (vaibrate ஆகும்). இது ஒரு அற்புதமான விஷயம், இரவில் ஒரு வேலை தூங்கி விட்டாலோ, கண் அசந்து விட்டாலோ சாலை ஓரத்தில் இருக்கும் தடுப்பில் மோதியோ, சாலை ஓரத்தில் நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருக்கும் வாரியில் மோதியோ விபத்து ஆகாமலிருக்க இது முக்கிய உதவியாக இருக்கும். சட்டென்று அந்த நொடியில் எவ்வளவு தூக்கத்தில் இருந்தாலும் அதிர்ந்து முழித்து விடுவோம்.

 

  

நினைவிருக்கிறதா? இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்தில் ஏதோ பொறாமை வரும், கோவம் வரும் என்றெல்லாம் சொன்னேனே? அதில் பாதி எந்த இடத்தி என்று உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும். மீதி என்ன என்றால்... இப்படி பறந்து கிடைக்கும் அமெரிக்காவில் காட்டுக்கு நடுவே சென்றாலும் சாலை அற்புதமாக போடப் பட்டிருக்கும், ஒருசில இடம் கன்னாபின்னா மேடு, ஒரு வீடும் கண்ணுக்கு தென்படவில்லையே, இந்த பக்கம் ஒன்னும் இல்லையே, இது அடர்ந்த காடாச்சே, என்று என்னென்ன தோணுமோ அந்தந்த இடத்துக்கு சென்றாலும் அங்கெல்லாம் "தரமான ரோடு" போடப் பட்டிருக்கும். இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் நான் குறைந்தது இருபதாயிரம் மைல்கள் பயணித்திருப்பேன், முகம் சுழிக்கும் அளவு எங்கும் சாலையை கண்டதில்லை. 

பனிக்காலத்தில் சாலையில்.. சரி அடுத்த வார அத்தியாயத்தின் முன்னே சாலையைப் பற்றிய இந்த கடைசி விஷயத்தையும் சேர்த்துக்கொள்கிறேன்.

*** ஐந்தாம் அத்தியாயம் அடுத்த வாரம் வெள்ளி வெளிவரும் *** 

நான் எடுத்த மற்ற படங்களை பார்க்க இங்கே இதை கிளிக் செய்யவும்     https://www.facebook.com/dummysphotography/

Blogger Widget

இதுதாங்க அமெரிக்கா - அத்தியாயம் 3.0 | வாடகை எவ்வளவு?

பரீட்சை நேரத்தின் முடிவில் நமக்கு தெரிந்த கேள்வியை கவனித்து, அரக்க பறக்க பதில் எழுதுவது போல, சென்ற வாரம் சட்டென்று கட்டுரையை முடிக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. இலையுதிர் காலமென்பதால் இலைகளின் நிறமாற்றத்தை கண்டு ரசிக்க என் மனைவியுடன் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தமையால் சட்டென்று முடித்துவிட்டு பட்டென்று கிளம்பிவிட்டேன்!

சென்ற வார தொடர்ச்சி...

நம்மூரில் கொடுப்பதுபோல நூறு யூனிட்டுக்கு கரண்ட் இலவசமெல்லாம் கிடையாது. இது இவ்வளவு பெரிய தலைப்பாக போகும் என்று நினைக்கவில்லை, வீட்டிற்கு சம்பந்தமான மற்ற பல விஷயங்களை தொடர்கிறேன்...

எண்ணெய் மற்றும் மின்சார தீப ஒளியில் எங்கள் வீடு பால்கனி. படம்: Dummy's Photography. 

அத்தியாயம் 3.0

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் heater, AC இருக்கும் என்று உங்களுக்கு இப்போது தெரியும் தானே, இதை கேளுங்கள்... ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தண்ணீர் குழாயில்; சமயலறை மற்றும் குளியலறையில் இருக்கும் குழாய்களில் குளிர் தண்ணீர் மற்றும் சுடு தண்ணீர் இரண்டுமே வரும்! நம்மூர் போல தனி குழாய்கள் அன்றி ஒரே குழாயில், குழாயின் தலையை வலது பக்கம் சாய்த்தால் குளிர் நீரும், இடது பக்கம் சாய்த்தால் வெந்நீரும் வரும்! இதற்கு நாம் ஏதும் switch எல்லாம் போடவேண்டியது இல்லை, 24/7, ஆண்டு முழுக்க  எப்போதுமே இப்படி தண்ணீர் வரும்.

வீடுகளில் தண்ணீருக்கு மோட்டார் போடுவது, மோட்டார் ஓடும் சத்தம் இது எல்லாம் மூன்று ஆண்டுகளாக கேட்டதே இல்லை இங்கே. மொட்டை மாடியில் கருப்பு மற்றும் நீல நிற Synthetic தண்ணீர் தொட்டி, sump எல்லாம் கிடையாது. "என்னது அந்த வீட்டுல 300 அடியில தண்ணி வந்துடுச்சா போடு 350 அடிக்கு borewell என்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு வீட்டுக்கு தனியாக borewell எல்லாம் போடமுடியாது. borewell லாரியெல்லாம் நம்ம ஊரு மாதிரி இங்கே கிடையவும் கிடையாது, ஒவ்வொரு வீடு கட்டும்போதே போடப்பட்ட குழாய்களுக்கு ஒரு மைய்யப் பகுதியிலிருந்து தண்ணீர் வரும். அதற்கு மாதாந்திரம் current bill கட்டுவதுபோல நம் உபயோகத்துக்கு ஏற்றார் போல கட்டணம் செலுத்தவேண்டும்.  இத்தனை  Gallonக்கு இவ்வளவு டாலர் என்ற கணக்கு. நான் apartment வீட்டில் குடியிருப்பதால் அது எவ்வளவு வரும் என்று எனக்கு தெரியாது. குறைந்த பட்சம் எவ்வளவு தான் தண்ணீர் கட்டணம் வரும் என்பதை Atlantaவில் வசிக்கும் என் நண்பன் இஜாஸ் அகமதிடம் தான் கேட்கவேண்டும்.

அதே போல, குளியலறையில் நம்மூரில் இருப்பது போல வாளி, Mug எல்லாம் கிடையாது, சோப்பு விளம்பரத்தில் வரும் bathtub தான். அந்த bathtubஇல் நின்றுகொண்டே குளிக்கவேண்டும். இதற்கு தடுப்பாக ஒரு மெல்லிய screen துணி மற்றும் அடர்த்தியான coverஇல் வரும், இது மலிவு விலையிலிருந்து விலையுயர்ந்த ராகம் வரை கிடைக்கும். தனி வீடுகள் மற்றும் சில விலையுர்ந்த அபார்ட்மென்ட்டுகளில் கண்ணாடியாலான தடுப்பு கதவு இருக்கும். இது இந்த bathtubபுக்கு மட்டும். குளியலறையில் தரையை நம்மூரில் அலம்புவதுபோல தண்ணீர் ஊற்றி கழுவிவிட முடியாது, தண்ணீர் வெளியே செல்ல துவாரமெல்லாம் கிடையாது. மாப்பு வைத்து துடைத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான். (இதை முயாதலில் சொல்லமறந்து, அதை நினைவு கூர்ந்த நண்பர் கலிபோர்னியை விசுAwesome அவர்களுக்கு நன்றிகள் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்!)

அதே போல அதுக்கு paper தான். tissue paper இங்கே மிக தரமாக கிடைக்கும். பெரிய பெரிய bundleஆக Costco, Walmart போன்ற கடைகளில் கிடைக்கும். நம் மக்கள் வீட்டில் கண்டிப்பாக Mug இருக்கும்! தண்ணீர் வராத நாட்கள் இருந்ததில்லை. ஒரே ஒரு நாள் தெருவில் ஏதோ pipe உடைந்ததன் காரணமாக ஒரு இரண்டு மணிநேரம் தண்ணீர் வரவில்லை, அவ்வளவுதான். 

வீட்டில் எக்கச்சக்க Plug point இருக்கும். தரையை ஒட்டி, சுவரின் நடுவே என்று நமக்கு எப்படி எல்லாம் தேவை படுமோ, அங்கெல்லாம் plug point வைத்திருப்பார்கள். இது என்ன பெரிய ஆச்சர்யம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம், இல்லையா பின்ன? நாம் சொந்த வீடு நம் கைக்காசு போட்டுக் கட்டும்போதே இங்கெங்கெலாம் plug point வேண்டும் என்று சொன்னால், electrician என்னமோ அவர் கைக்காசில் கட்ட சொன்னதுபோல ஆயிரம் சாக்கு போக்கு சொல்வார். அப்படியெல்லாம் இல்லாமல் குடியிருப்பு வீட்டுக்கு எத்தனையோ ஆண்டுக்கு முன்னர் கட்டப்பட்ட வீட்டிலேயே பின்னாட்களை கணக்கிட்டு கட்டியிருக்கும் போக்கு நிச்சயம் பிரமிக்க வைக்கும். அட, பால்கனியில் கூட plug point வெச்சிருக்காங்கன்னா பாத்துகோங்களேன்!

அதேபோல இங்கு நம்மூர் plug வேலை செய்யாது, வேலை செய்யாது என்பதை விட, நம் நாட்டு plug உருண்டையாக இருக்கும், இங்கு சப்பையாக இருக்கும்! ஒவ்வொரு plugகுக்கும் switch எல்லாம் கிடையாது, அப்படியே உபயோகப் படுத்த வேண்டியதுதான். குழந்தை இருக்கும் வீடு என்றாலும் பிஞ்சு விறல் நுழைந்துவிடுமோ என்ற அச்சம் தேவை இருக்காது, நகம் இருக்கும் மெல்லிய அளவிலேயே plug point இருக்கும். அட... இது நம் நாட்டில் இருந்திருந்தால் இதில் விரலை விட்டால் என்ன ஆகும் என்று நான் மூணாவது படிக்கும்போது plug pointஇல் விரலை விட்டு கிறுகிறுத்து போன அனுபவம் இல்லாமல் போயிருக்கும்! நம் நாட்டிலிருந்து இங்கே கொண்டு வரும் மொபைல் charger உபயோகிக்கவேண்டும் என்றால் அதற்கு international adapter தேவைப்படும். சரி, இவ்வளவு சொல்லியாச்சு இன்னும் வாடகை எவ்வளவுன்னு சொல்லலையேப்பா என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள், அடுத்து அது தான்...

வீட்டு வாடகை பல விதமாக மாறுபடும், தனி வீடு என்றால் மாநிலங்களை பொறுத்து விலை அள்ளும்!!! அமெரிக்காவின்மையத்தில் இருக்கும் texas, atlanta, richmond, ohio போன்ற இடங்களில் தனி வீடே எழுநூறு முதல் ஆயிரம் டாலருக்குள் கிடைத்துவிடும். இதை townhouse என்பார்கள். மேலும் இந்த ஊர்களில் அபார்ட்மெண்ட் வீடுகளும் எழுநூற்று ஐம்பது டாலர்களிலெல்லாம் கிடைத்துவிடும். ஆனால் நியூ ஜெர்சி, கலிபோர்னியா போன்ற கிழக்கு மற்றும் மேற்கு துருவங்களில் ஆரம்ப வாடகையே  ஆயிரத்துநூறு டாலர். இதெல்லாம் ஒரு படுக்கையறை  கொண்ட மற்றும் குறைந்த பட்ச வீட்டு வாடகை. இதுவே 2BHK வீடு என்றால் ஆயிரத்து ஐநூறு டாலர் முதல் ஆரம்பமாகும்.வீட்டு வாடகை Online மூலமாக, அல்லது bank check மூலமாக தான் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். நம்ம ஊர் போல house owner வீட்டுக்கு மாத ஆரம்பத்தில் சென்று குடுக்க எல்லாம் தேவை இல்லை. 

apartment வீடு என்றால் மட்டும் தான் அருகருகே வீடு இருக்கும், தனி வீடு சில மாநிலங்களில் பக்கம் பக்கமாக இருக்கும், இதுவே சொந்த வீடு என்றால் "சில மாநிலங்களில், பெரும்பாலான இடங்களில்" நாம் கத்தினாலும், கூப்பாடு போட்டாலும் கேட்க ஆளில்லாத தூரத்தில் தான் அடுத்த வீடு இருக்கும். அப்படியே ஆங்கில சினிமாவில் நாம் பார்ப்பதுபோல தான் மரங்கள், காடுகளுக்கு நடுவே பெரிய பெரிய வீடுகள் இருக்கும். எப்படித்தான் இங்கே இவ்வளவு தனியாக இருக்கிறார்கள் என்று தான் ஒவ்வொரு முறையும் நமக்கு தோணும் அந்த வீடுகளை பார்க்கும்போது.

சரி வணக்கம் சொல்லும் முன் இந்த வாடகை நம்ம ஊர் விலையில் எவ்வளவு என்று பார்ப்போமா... நம் மக்கள் தங்கியிருக்கும் வீட்டு வாடகை குறைந்த பட்சம் மாதம் நம்மூர் விலைமதிப்பில் 48,750 ரூபாய் ($750) முதல் 1,23,500 ரூபாய் ($1900) வரை. அம்மாடியோவ்!!!

அடுத்த அத்தியாயம் இந்தவாரம் வெள்ளிக்கிழமை வெளிவரும்... (கண்டிப்பா வருங்க!)

Blogger Widget

இதுதாங்க அமெரிக்கா - அத்தியாயம் 3 | வீடு வாடகைக்கு

இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் இறுதியில்....

இப்படியாக வெளியில் மட்டும் அல்ல, வீட்டினுள்ளும் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறோமா என்று பார்க்க apartment வீடுகளுக்கு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை state inspection வருவார்கள். முழு வீடும் சுத்தமாக இருக்கிறதா என்று பார்ப்பார்கள். inspection வருவதற்கு ஒருவாரம் முன்னர் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் அறிவிப்பு வரும். வீட்டில் நாம் இல்லை என்றாலும் அவர்களிடத்தில் இருக்கும் சாவியை வைத்துக்கொண்டு inspection அன்று வருவார்கள், அரசாங்க அலுவலருடன் நாம் தங்கியிருக்கும் apartment மேற்பார்வையாளர் உடனிருப்பார், ஏதேனும் சுத்தம் இல்லை என்றால் $450 டாலர் வரை அபராதம் இருக்கும், அவர்கள் தரப்பிலிருந்து ஏதேனும் மாற்ற வேண்டும் என்று நாம் கூறினால் அவர்களே மாற்றிக் கொடுப்பார். சில இடங்களில் இது மாறுபடும்.

மூன்றாம் அத்தியாயம்:

நான் குடியிருக்கும் communityயின் ஒரு பகுதி.

பல ஆண்டுகளாக இங்கேயே வசித்துவரும் நம் நாட்டவர் தவிர, சமீபத்தில் நம் நாட்டிலிருந்து இங்கு வந்த மக்கள் apartment வீடுகளில் தான் வாசிப்பார். சில மாநிலங்களில் தனி வீடு குறைந்த வாடகையில் கிடைக்கும். சரி, வாடகை எவ்வளவு என்று தானே கேட்கிறீர்கள்? இதோ சில வரிகளில் அதற்கு பதிலளிக்கிறேன்.

முதலில் வீடு எப்படி வாடகைக்கு கிடைக்கும் என்று பார்ப்போம். நமக்கு தெரிந்தவர்கள் பெரும்பாலும் மென்பொருள் துறையில் இருப்பதால் அதையே உதாரணமாக வைத்து சொல்கிறேன். அதாவது, இந்தியாவிலிருந்து நம்மை ஒரு company இங்கே வேலை செய்ய அனுப்புகிறார்கள் என்றால், முதல் இரண்டு வாரங்களுக்கு இங்கே தங்க ஒரு hotel room கொடுப்பார்கள். அந்த இரண்டு வாரங்களில் நாம் வீடு தேடிக் கொள்ள வேண்டும். விடுப்பெல்லாம் கிடைக்காது, காலையில் வேலை, மாலையில் வீடு தேடும் படலம். வேளைக்கு நடுவில், அதுதான் computer, internet இருக்கிறதே! சில இணைய தளங்களில் roommate தேவை என்று நம் மக்கள் விளம்பரம் செய்திருப்பார், bachelor என்றால் ஒரு call செய்து வீடு பிடித்திருந்தால் எப்போது வேண்டுமானாலும் அங்கு போயி தாங்கிக்கொள்ளலாம். 

ஆனால், குடும்பஸ்தர்கள் என்றால், தனி வீட்டு எடுக்க சில கட்டங்களை தாண்ட வேண்டும். முதலில் வீடு கிடைக்கவேண்டும். வீடு வாடகைக்கு என்றெல்லாம் இங்கே board இருக்காது. அதே போல நம் நாட்டில் இருப்பது போல தனி நபர் வீடு வாடகைக்கு விடுவது என்பதெல்லாம் இங்கே பார்க்க முடியாது. Community apartmentகள் தான் பெரும்பாலான இந்தியர்கள் வசிக்கும் இடம். ஒவ்வொரு ஊரிலும் சில பல communityகள் இருக்கும். அந்த மொத்த communityகும் Leasing Office ஒன்றிருக்கும். நமக்கு வீடு வேண்டும் என்றால் அந்த Leasing Officeசுக்கு சென்று விசாரிக்க வேண்டும்.

அந்த Leasing Officeசுக்கு உட்பட்ட community apartmentகளில் எங்கெல்லாம் வீடு காலி இருக்கிறது என்று தெரிவிப்பர். ஒருவேளை வீடு புடித்துவிட்டது என்றால் தடால் என்று வீடு கிடைத்துவிடாது. நம்மூரில் PAN கார்டு இருப்பது போல இங்கே SSN என்று உண்டு. Social Security Number என்று பெயர். ராகு, கேது எந்த கட்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று மட்டும் தான் சொல்லாது. மற்ற படி நம் தொடர்பான எல்லா விஷயமும் அதில் பதிவாகியிருக்கும். ஆக அந்த SSNஐ வைத்து நம்முடைய credit histroyயை சரிபார்ப்பர், அதாவது இந்த நபர் இதுவரை வாங்கிய கடனை சரியான நேரத்தில் திரும்ப செலுத்தி உள்ளாரா, இவரால் இந்த வீடு வாடகையை சரியாக கொடுக்க முடியுமா என்ற விபரத்தை சேகரிப்பர். இந்த credit history, SSN இதை அடுத்தடுத்த வாரங்களில் விரிவாக பார்ப்போம்.  

இதை பொறுத்துதான் நமக்கு வீடு வாடகைக்கு கிடைக்கும். அதுவும் குழந்தை இருக்கும் வீடு என்றால் இரண்டு அறைகள் கொண்ட வீட்டில் தான் நிச்சயம் வசிக்கவேண்டும். ஆனால் சில மாநிலங்களில், சில communityகளில் அவ்வளவு strict ஆக கண்காணிப்பதில்லை அதனால் ஒரு அறை கொண்ட வீட்டில் தான் பெரும்பாலோனோர் இருப்பார். அதுவும் படிக்கும் குழந்தை இருக்கும் வீடு என்றால், குழந்தை படிக்கும் பள்ளியிலிருந்து மூன்று மைல்களுக்குள் வீடு இருக்கவேண்டும். அதைக்கேற்றாற்போல் வீடு பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த வீடுகள் இவ்வளவு சுலபமாக கிடைத்தால் பிரச்சனையே இல்லை, ஆனால் அதுதான் பிரச்சனை. சில இடங்களில் பள்ளிகளுக்கு admission queue என்று சினிமாக்களில் காண்பிப்பதுபோல நீண்ட வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டும், அதுவும் அண்மையில் எனக்கு தெரிந்த ஒரு communityயில் நடுராத்திரி இரண்டு மணிக்கெல்லாம் சென்று வரிசையில் நிற்க ஆரமித்து விட்டனர்.

இப்படி தான் ஒருவர் வீடு வாடகைக்கு எடுக்க முடியும். முக்கியமான விஷயமே இனிமேல் தான். அதாவது தனி வீடு, apartment வீடு எதுவானாலும் அது மரத்தாலான வீடுதான். ஒரு வீட்டில் கல்லால் கட்டப் பட்ட இடம் எது என்று கண்டுபிடிக்க நிச்சயம் எளிதில் முடியாது. வீடு மொத்தமும் மரத்தில் தான் கட்டப்பட்டிருக்கும். இதற்கு முக்கிய காரணம் பருவநிலை. குளிர் காலம் ஆறு மாதங்கள் இருக்கும், இதில் மூன்று மாதம் வெகு குளிராக இருக்கும். அந்த சூழலில் நம்மூரில் இருப்பது போல concrete வீடுகள் குக்கீரை மேலும் குளுராகிவிடும் என்பதால் அனைத்து வீடுகளுமே மாரத்தான் தான் கட்டப் பட்டிருக்கும். 

குளிர்/கோடை காலங்களுக்கு ஏற்றவாறு AC அல்லது heaterஐ ON செய்துக்கொள்ளலாம். பக்கத்தில் இருப்பது thermostat.

இதுதான் Heater. சூடு காற்று வீடுமுழுதும் பரவும் ACஐ போல.

அனைத்து வீடுகளிலுமே Heater, AC இரண்டுமே இருக்கும். காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல படுத்திக்கொள்ள வசதியாக இருக்கும். அதேபோல apartment வீடுகளுக்கு வாடகைக்கு செல்லும்போது அந்த வீட்டில் Heater, AC, Fridge, அடுப்பு (நான்கடுப்பு இருக்கும்) ஏற்கனவே இருக்கும். சில வீடுகளில் அடுப்பு நம்மூர் போல gasஇல் இயங்கும், சில வீடுகளில் currentஇல் இயங்கும். நான் தங்கி இருக்கும் வீட்டில் current மூலம் இயங்கும் அடுப்புதான். gas மூலம் இயங்கும் அடுப்பு என்றால் அதற்கு communityயே பணம் கட்டிக்கொள்ளும், தனியாக ஏதும் நம்மூரில் இருப்பதுபோல gas cylinder எல்லாம் கிடையாது. எங்கிருந்து பைப்பு வரும், எப்படி இருக்கும் என்று கூட தெரியாது. current அடுப்பும் அப்படிதான் எங்கிருந்து அடுப்புக்கு current connection வருகிறது என்பது நாம் தேடி கண்டுபிடிக்க வேண்டும். heater உபயோகமும்  அப்படிதான் gas மூலம் சூடேற்றப்படும் வீடுகளில் அதற்க்கு தனியாக பணம் கொடுக்க தேவை இல்லை. ஆனால் current மூலம் சூடேற்றப் படும் வீடுகளுக்கு குளிர் காலங்களில் அதிகமாக heater உபயோகப் படுத்தினால் current bill அதிகமாக வரும்.

நம்மூரில் கொடுப்பதுபோல நூறு யூனிட்டுக்கு கரண்ட் இலவசமெல்லாம் கிடையாது. இது இவ்வளவு பெரிய தலைப்பாக போகும் என்று நினைக்கவில்லை, வீட்டிற்கு சம்பந்தமான மற்ற பல விஷயங்களை விரிவாக அடுத்த வாரம் எழுதுகிறேன். இணைந்திருங்கள்.

                               நான்காம் அத்தியாயம் அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை தொடரும்... 

Blogger Widget

இதுதாங்க அமெரிக்கா - அத்தியாயம் 2 | சுத்தம் Burger போடும்!

முதல் பாகத்தின் இறுதியில்...


--> Swachh Barathதிற்கு முதலில் செய்ய வேண்டியது துப்புரவு தொழிலாளர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளை செய்துக்கொடுப்பதே. தானே கிழித்து பேப்பர்களை தெருவில் கொட்டி, அதை ஒரு புதிய தொடப்பட்டதில் செய்தியாளர்போட்டோ எடுக்கும் வரை பெருக்கிவிட்டு "ஆஆஆஆ..... சோச்ச்ச்ச்ச்ச் பாரத்" என்று அங்கலாய்த்துக் கொள்பவர்கள் இல்லை இங்கு. தான், தன் வேலை என்று அதை பொறுப்பாக செய்பவர்களைத்தான் பார்க்க முடியும் இந்த மக்களிடம் சுத்தமாக நாட்டை வைக்க தனி வாரிபோடாத இந்த Swachh அமெரிக்காவில்!

இரண்டாம் அத்தியாயம்:

ஒரு பொருள் வாங்கினால் அந்த ரசீதில், வாங்கிய பொருளை விட Swachh Barat வரி,  க்ரிஷி கல்யாண் வரி என்று கண்டகண்ட ஹிந்தி பெயரில் வரியின் எண்ணிக்கை தான் அதிகமாக இருக்கும். நாட்டை தூய்மையாய் வைத்துக்கொள்வது என்பது ஒருசாதாரண ஆரம்ப கட்ட கடமை. இது காலம் காலமாய் இருந்து வரவேண்டியது, அதற்குத்தான் நகராட்சி துப்புரவு தொழிலாளர்களை பணியமர்த்துகிறது. ஆனால்,  நாடு சுதந்திரம் பெற்று எழுபது ஆண்டை கடந்து  சென்று கொண்டிருக்கும்போது இது ஏதோ ஒரு சாதனை என்பதுபோல ஒரு அரசாங்கம் பலகோடி செலவழித்து விளம்பரம் செய்வது, கல்லூரி படிக்கும் ஒருவன் அ, ஆ, இ, ஈ படிக்க ஆரமித்துவிட்டதாக தம்பட்டம் அடிப்பதுபோல உள்ளது.

இந்நாட்டில் வெளியே சென்றால், இலையுதிர் காலத்தில் இலைகள் தவிர்த்து வேறு குப்பைகள் பார்க்க முடியாது. அவ்வளவு ஏன், தெருவில் குப்பை தொட்டிகள் கிடையாது. கடைகளுக்கு செல்கிறோம் என்றால் ஒவ்வொரு கடை வாசலிலும் குப்பை தொட்டி இருக்கும், குப்பைத்தொட்டியில் நேரடியாக குப்பை கொட்டாமல், பெரிய கருப்பு நிறத்தில் Plastic Coverரில் குப்பையை போடுவதுபோல இருக்கும், அது நிறையும் தருவாயில் அந்தந்தக் கடைக்காரர்கள் அதை சுருக்கி முடிந்து கடை பின்புறம் இருக்கும் பெரிய குப்பை தொட்டியில் போட்டுவைப்பார்.  இதே போல தான் வீடுகளிலும். தனி வீடு என்றால் குப்பையை மறுசுழற்சிக்கு (recycle) ஏற்ற குப்பையை தனியாகவும், மக்கும் குப்பையை தனியாக பிரித்து பெரிய plastic பையில் சுருக்கி முடிந்து வாசலில் வைப்பார், apartment வீடுகளென்றால் பத்து/இருபது வீடுகளுக்கு என்று பொதுவாக பெரிய குப்பை தொட்டி இருக்கும், அதில் பிரித்து குப்பையை போடவேண்டும். வீட்டு பால்கனியிலிருந்து குப்பையை விட்டெறிவது, தெருவில் காலியாக இருக்கும் நிலத்தில் வேலியை  தாண்டி வீசுவதெல்லாம் இங்கு கிடையாது.

நான் தங்கியிருக்கும் குடியிருப்பில் இருக்கும் சில வீடுகளுக்கான பொதுவான குப்பைத்தொட்டி.

இப்படி கடைகளிலும், தனி வீடுகளிலும், apartment வீடுகளிலும் வைக்கும் குப்பைகளை, குப்பை தொட்டியிலிருந்து நாள் தவறாமல் தினமும் குப்பை லாரி வந்து அள்ளிக்கொண்டு போகும். தெருக்களிலும், குப்பை தொட்டியருகில் இருக்கும் வண்டிகளிலும் குப்பைக்கே உரிய துர்நாற்றம் அடித்து நான் கண்டதில்லை. 

ஹக்கம்...  குப்பைனா குப்பைதானே... அதென்ன அமெரிக்கா குப்பைனா மட்டும் நாத்தம் அடிக்காதா என்ன? என்று தானே நினைக்கிறீர்கள்? 

அப்படியெல்லாம் இல்லை, இங்கு என்ன வித்தியாசம் என்றால் வீட்டிலும், ரோட்டிலும், கடைகளிலும் எங்குமே குப்பை வெளிப்படையாக கொட்டப்படுவது இல்லை. முன்பே சொன்னது போல பெரிய plastic பையில் நன்றாக சுருக்கி தான் கொட்டப்படுகிறது. மேலும், குப்பை லாரி மூடிய நிலையில் தான் இருக்கும். லாரியில் பின்புறத்தில் துப்புரவு பணியாளர் பெரிய குப்பை தொட்டியில் கொக்கியை மாறிவிடுவர், சின்ன குப்பை தொட்டி என்றால் பணியாளர் எடுத்துவைக்க தானியங்கி இயந்திரம் தானாகவே கொட்டிக்கொள்ளும். அதனால் வெளியில் குப்பை சிதறுவது, கொட்டுவது என்ற நிலைமை நான் கண்டவரை நூறு சதவீதம் கிடையாது.

கிட்டத்தட்ட சென்னையில் மற்றும் சில பெருநகரங்களில் இருக்கும் குப்பை லாரிபோல தான் இருக்கும், ஆனால் என்ன வித்தியாசம் என்றால் நம்மூரில் இருப்பது போல வெளியே குப்பை வழியாது, வண்டி அவ்வளவு சுத்தமாக பளிச்சென்று இருக்கும். துப்புரவு பணியாளர் தரமான gloves, shoes, helmet, முகக்கவசம் என்று பாதுகாப்பாக இருப்பார். 

நகராட்சி மற்றும் மாநகராட்சிக்கு லட்சங்களில், கோடிகளில் commission கொடுத்து குப்பை அள்ளும் company அந்த தொழிலாளர்களுக்கு தரமான கவசங்களை கொடுப்பாரா என்ன நம் நாட்டில்? போட்ட பணத்தை எப்படி அள்ளலாம் என்று நினைப்பானே ஒழிய குப்பையை எப்படி தரமாக அள்ளலாம் என்று நிச்சயம் நினைக்கமாட்டான்.

சில ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் silicon valley என்று அழைக்கப்படும் பெங்களூரு மாநகரம் குப்பை நாற்றத்தால் நாறியது. என்னடா பிரச்சனை என்று நான் விசாரித்தபோது பெங்களூரு நகராட்சிக்கு உட்பட்ட எல்லையை (பெரிய இந்திய பாகிஸ்தான் எல்லை போல தான் நினைப்பு!) தண்டி குப்பையை கொட்ட முடியாது என்று contract எடுத்தவனுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் சண்டை. 70கி.மீ வரை தான் குப்பை வண்டி சென்று குப்பை கிடங்கில் கொட்டும், புதிதாக திறந்த குப்பை கிடங்கிற்கு 100 கி.மீ ஆகிறது இதற்கு புதிய contract போட வேண்டும் என்று contract காரனும், முடியாது என்று அரசாங்கமும் போட்ட சண்டையில் மொத்த நகரமே அப்படி நாறியது. இந்த துர்நாற்றத்தை தாண்டி தான் நான் தினமும் அலுவலகம் சென்றேன் இரண்டாண்டிற்கு மேல்.

இப்படி ஒரு குப்பை அள்ளுவதிலேயே contract, commission, லஞ்சம் என்று அடித்துக் கொள்வதால் தான் நம் நாட்டில் தெருவை கூட சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளமுடியவில்லை. இங்கு அப்படியெல்லாம் உள்ளுக்குள் ஏதாவது நடக்கிறதா இல்லையா என்றெல்லாம் எனக்கு தெரியாது ஆனால் அபார்ட்மென்ட்டை, தெருவை மிக சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள நம்மைவிட முனைவுடன் செயல்படுகின்றனர். நியூயார்க் நகரில் பேருந்து, ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளிவரும் மக்கள் நிமிடத்திற்கு குறைந்தது ஐநூறிலிருந்து, ஆயிரம் பேர். ஒரே ஒரு நிமிடத்திற்கு சொல்கிறேன்!அவ்வளவு மக்கள் புழங்கும் தெருக்களில் சில இடங்களில் குப்பை இருக்கும் அதையும் சுத்தம் செய்துக்க கொண்டுதான் இருப்பர்.

இப்படியாக வெளியில் மட்டும் அல்ல, வீட்டினுள்ளும் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறோமா என்று பார்க்க apartment வீடுகளுக்கு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை state inspection வருவார்கள். முழு வீடும் சுத்தமாக இருக்கிறதா என்று பார்ப்பார்கள். inspection வருவதற்கு ஒருவாரம் முன்னர் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் அறிவிப்பு வரும். வீட்டில் நாம் இல்லை என்றாலும் அவர்களிடத்தில் இருக்கும் சாவியை வைத்துக்கொண்டு inspection அன்று வருவார்கள், அரசாங்க அலுவலருடன் நாம் தங்கியிருக்கும் apartment மேற்பார்வையாளர் உடனிருப்பார், ஏதேனும் சுத்தம் இல்லை என்றால் $450 டாலர் வரை அபராதம் இருக்கும், அவர்கள் தரப்பிலிருந்து ஏதேனும் மாற்ற வேண்டும் என்று நாம் கூறினால் அவர்களே மாற்றிக் கொடுப்பார். சில இடங்களில் இது மாறுபடும்.

சிறுவயதில் நமக்கும் தான் சொல்லிக்கொடுத்தனர் சுத்தம் சோறு போடும் என்று நாம் அதை வீட்டுக்குள் மட்டுமே என்று எடுத்துக்கொண்டுவிட்டோம். இவர்களுக்கு இன்னும்

நன்றாகவே சொல்லிக் கொடுத்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது வீட்டை மட்டும் அல்ல, ரோட்டையும் சுத்தமாக வைத்துக்கொண்டால் சுத்தம் Burger போடும் என்று.

மூன்றாம் அத்தியாயம் அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை தொடரும்... 

Blogger Widget