கருத்துக்களம் வலைத்தளம் 2017இன் சிறந்த வலைப்பதிவாளர் பட்டத்திற்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

IndiBlogger நடத்தும் 2017ஆம் ஆண்டிற்கான சிறந்த வலைப்பதிவாளர் பட்டத்திற்கு நமது கருத்துக்களம் வலைத்தளம் கீழ்கண்ட ஐந்து தலைப்புகளின் கீழ் தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

சிறந்த தமிழ் வலைத்தளம்
தமிழகத்திலிருந்து சிறந்த வலைத்தளம்
குடிமகனின் கடமைகளை பற்றிய பதிவு கொண்ட வலைத்தளம்
வளர்ந்துவரும் சிறந்த வலைத்தளம்
சிறுகதைகள்

கீழ்கண்ட படத்தை கிளிக் செய்தால் அது ஒரு வளைத்ததிற்கு தங்களை அழைத்து செல்லலும், நம் வலைத்தளம் பற்றிய உங்களின் கருத்துக்களை அங்கே பதிவு செய்ய அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

Blogger Widget

இதுதாங்க அமெரிக்கா - அத்தியாயம் 1 | Swachh அமெரிக்கா!

*** மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ***

முதன்முதலில் தொலைதூர விமானப் பயணம். அமெரிக்கா செல்ல தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன். அப்பா, அம்மா, என் தங்கை மூவரும்  தேவையான துணிகளை, பொருட்களை, தின்பண்டங்களை புதிதாக வாங்கிய டிராலி பாகில் அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். முதல் நாள் இரவு வாங்கிவந்த பாஸ்போர்ட் வாலட்டில்; பாஸ்ப்போர்ட்டை வைக்கலாம், இரவு விமான நிலையம் செல்லும்போது எடுக்க சுலபமாக இருக்கும் என்று பாஸ்ப்போர்ட்டை எடுக்க பீரோவை திரிந்தால்..., அங்கு பாஸ்போர்ட் இருந்த கவர் மட்டும்தான் இருந்தது! பாஸ்ப்போர்ட்டை காணோம்!!!

இரவு பத்தரை மணிக்கு விமானம், மதியம் பதினோரு மணிக்கு பாஸ்ப்போர்ட்டை காணோம்! எனக்கு பதற்றம் வரவில்லை, சிரிப்புதான் வந்தது. பெங்களூருவில் உடன் தங்கியிருந்த என் நண்பன் லிபினுக்கு போன் செய்து அங்கே மறந்து விட்டிருக்கிறேனா என்று தேட சொல்லி, அலுவலகத்தில் பாஸ்ப்போர்ட்டை ஸ்கேன் செய்தபோது அங்கு விட்டிருப்பேனோ என்று அங்கு பிரேமுக்குபோன் செய்து என் ட்ரைவை  தேட சொல்லி என்று என் பாஸ்ப்போர்ட்டை ஒரு எட்டு பேர் தேடிக்கொண்டிருந்தனர்.

பல நேரமாக என் தங்கை தேட சொன்ன ராக்கில் தேடாமல் எனக்கு தோனியை இடங்களிலெல்லாம் தேடிவிட்டு சரி தேடித்தான் பாப்போம் என்று என் தங்கை சொன்ன இடத்தில் தேடினேன், கோட்டை மாரியம்மனுக்கு உண்டியலில் காணிக்கை செலுத்துவதாக அம்மா வேண்டிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாடா!!! கிடைத்தது பாஸ்போர்ட். ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஒரு வழியாக கிடைத்தது - என்னடா இது ஓசூர் காரனுக்கு வந்த சோதனை!!!

Pause செய்திருந்த பாட்டு மீண்டும் பாட ஆரமித்தது போல, மீண்டும் packingஐ தொடங்கினோம்.

ஓசூர் to நியூயார்க் பயணம் தொடங்கியது. அபுதாபி வழியாக, பெங்களுருவில் விமானம் ஏறியது முதல் நியூயார்க்கிற்கு பத்தொன்பது மணிநேரம் கழித்து வந்திறங்கினேன். என்னை அழைத்து செல்ல John F Kennedy விமான நிலையத்தில் என் நண்பன் அனந்த நாராயண் காத்திருந்தான். விமான நிலையத்திருந்து அவன் தங்கியிக்கும் வீட்டிற்கு செல்ல இரண்டு மணிநேரம் ஆகியது போக்குவரத்து நெரிசலையும் சேர்த்து.

இரவு ஏழு மணி இருக்கும் நாங்கள் வீடு வந்து சேர்ந்தபோது. வந்து படுத்து தூங்கியவன் தான், எப்போது எழுந்தேன், என்ன மணி ஒன்னும் தெரியவில்லை. இதன் பெயர் Jet Lag என்பார்கள், நம் நாட்டில் நேரம் வேறு, இங்கு நேரம் வேறு, இந்த புதிய நேரத்திற்கு ஏற்றவாறு நம் உடல் ஒத்துழைக்கும் வரை இந்த நாடு இரவு நேரத்தில் நமக்கு தூக்கம் வர சில நாட்கள் ஆகும். அதற்கு பிறகு வழக்கம் போல தாமதமாக உறங்குவது வேறு கதை!

பெங்களுருவில் இருந்தவரை காலை நான் எழுந்தவுடன் ஒரு அண்ணன் கடையில் காலை தோசை அல்லது இட்லி அல்லது வாங்கிபாத் (வாங்கி பாத்து சாப்பிடுவது அல்ல!) சாப்பிடுவேன். மதியம் சேட்டா கடையில் சாதம் சாப்பிடுவேன், இரவு அலுவலகத்தில் கேன்டீனில் உணவு உண்பேன். தூங்கி எழுந்த முதல் நாள் காலை. நண்பன் அலுவலகம் செல்ல கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான். நானும் பொறுமையாக கிளம்ப ஆரமித்தேன், எனது அலுவலகத்திற்கு எப்படி செல்லவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டேன். நன்பன் வீட்டிலிருந்து ரயில் நிலையம் செல்ல ஒரு டாக்ஸி, பின் ரயில் நிலையத்தில் தானியங்கி இயந்திரத்தில் பயணசீட்டு வாங்கிக்கொண்டு, மற்றவர்களுடன் ரயிலுக்காக காத்திருந்தேன்.  ஏதோ கண்ணை கட்டி காட்டில் விட்டதுபோல இருந்தது. நம்மூரில் இருந்தவரை அலுவலக கார் நேரத்திற்கு வந்து அழைத்து செல்லும், இங்கோ ஒரு conceptஏ கிடையாது! இங்கு எல்லாமே "நமக்கு நாமே" தான்!

அடப்பாவிங்களா!! நம்ம ஆளுங்க இவனுங்க கிட்டேர்ந்துதான் காசவாங்கி, நம்ம ஆளுங்கள ஆபீசுக்கு கார்ல கூட்டிட்டு போறான், அனா இங்க அப்படி ஒரு விஷயமே கிடையாது!

ஒரு வழியாக நியூயார்க்கு வந்து இறங்கினேன். இறங்கும் முன்னரே, முதல் நாள் இது, பொறுமையாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே தான் ஆபீஸ் போகணும் என்று நினைத்துக்கொண்டு ரயிலை விட்டு இறங்கினேன். இறங்கி, எப்படி வெளியே செல்லவேண்டும் என்றெல்லாம் யாரையும் கேட்கவில்லை, அதுதான் கடைசி நிறுத்தம், அபப்டியே கூட்டத்துடன் வெளியே சென்றேன்.அந்த நிறுத்தத்திற்கு NY Penn Station என்று பெயர். வெளியே இறங்கியதும் இடது பக்கம் திரும்பினேன், Madison Squre Garden என்றிருந்தது!

அடட!! இது நம்ம மோடி (மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, இப்பல்லாம் "நம்ம மோடி" கிடையாது.) வந்து பேசின இடமாச்சே (ஆட்சி ஆரமித்து நான்கு மாதங்களில் அதற்கு ஒரு வாரம் முன்னர் தான் நியூயார்க்கில் மோடி பேசி சென்றிருந்தார்!) என்று எடுத்தேன் உடனே ஒரு selfie. முதல் போட்டோ, அமெரிக்கா வந்திறங்கிய பின்னர். பின்னர் மூன்றாண்டுகளில் எடுத்த முப்பதாயிரம் போட்டோவுக்கு இதுதான் பிள்ளையார் சுழி!  

என்னது? மூணு வருஷத்துல முப்பதாயிரம் போட்டோவா? ஆமாம் பின்ன, திரும்பின பக்கமெல்லாம் அடுக்குமாடி கட்டிடங்கள், விதவிதமான வடிவங்களில், சென்றடைய வேண்டிய இடம் வரை எங்கு சென்றாலும் சுத்தமாக இருக்கும் ரோடுகள், ரோட்டோர குப்பை கூடைகள் முடிகளில் சோலார் பேனல்கள், ஆங்காங்கே உட்கார பெஞ்சு, உணவு வைத்து சாப்பிட டேபிள் & சேர் என்றிருந்தால் ஏன் தான் போட்டோ எடுக்க தோணாது?

தெருவை கூட்டி பெருக்குபவர்கள் அவர்கள் வேலையை செய்ய வேண்டிய தரமான பொருட்களுடன், ஷூ, கைகளுக்கு gloves, ஸ்வாச கவசம், என்று அவர்களையும் மனிதர்களாக மதித்து அவர்களுக்கு வேண்டியதை செய்து கொடுத்தால் சலிப்பில்லாமல் எப்பொழுதும் அவர்கள் வேலையை செய்துக் கொண்டிருப்பதை பார்க்கலாம். நேற்று காலை, அலுவலகம் செல்லும் வழியில், Timessquare அருகில் சாலையில் யாரோ போட்டிருந்த பபுள்கம்மை ஒரு பணியாளர் குச்சியில் குத்தி சொரண்டி சுத்தம் செய்ட்துக்கொண்டிருந்தார். தங்கள் வேளையில் அவ்வளவு மெனக்கெட்டு லட்சக்கணக்கில் மக்கள் நடமாடும் சாலையை ஒருவர் சுத்தம் செய்துக்க கொண்டிருந்தார் என்றால் பாருங்கள்.

இவ்வளவு ஏன், ரோட்டில் நடக்க சிக்னலுக்காக காத்திருந்தேன், யாரோ ரோட்டில் போட்டிருந்த ஒரு குப்பை பேப்பரை, வேலை முடித்து வீடு செல்ல போய்க்கொண்டிருந்த என்னைப் போல ஒருவர் அதை எடுத்து அங்கிருந்த குப்பை கூடையில் போட்டார். அடேங்கப்பா என பூரித்துப்போனேன் முதல் தடவையாக அதை பார்த்தபோது! ஆம், நாம் தான் சுத்தத்திற்கு முதல் படி. நம்ம ஒருத்தர் ரோட்டுல குப்பை போடாம இருந்தா நாடு சுத்தம் ஆகிடப்போகுதா என்ன? என்று கேட்பவர்கள் படத்தில் எட்டு பேர். என் நண்பன் பிரவீன் எப்பொழுதுமே தெருவில் குப்பை போட்டு நான் பார்த்ததில்லை. தன் சட்டைப் பையில் வைத்துக்கொள்வான், பாகில் வைத்துக்கொள்வான். குப்பை தொட்டியை பார்க்கும் போது அதில் அந்தக் குப்பையை போடுவான். இந்த பழக்கமெல்லாம் நம்மிடமிருந்து வரவேண்டியவை, சினிமாவில் வெளிநாட்டை பார்த்து பூரித்தால் மட்டும் போதுமா? இதற்கெல்லாம் கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து, ஒரு திட்டம் தீட்டி, புதிய பெயரில் வரி விதித்து என்று எத்தனை ஆர்ப்பாட்டம். சுதந்திரம் கிடைத்து ஐம்பது, அறுபது, என்று நூராண்டே ஆகிவிடும் போல இருக்கிறது ஆனால் இன்னும் ரோட்டை சுத்தமாக வைக்க ஒரு வழி பிறக்கவில்லை.

Swachh Barathதிற்கு முதலில் செய்ய வேண்டியது துப்புரவு தொழிலாளர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளை செய்துக்கொடுப்பதே. தானே கிழித்து பேப்பர்களை தெருவில் கொட்டி, அதை ஒரு புதிய தொடப்பட்டதில் செய்தியாளர்போட்டோ எடுக்கும் வரை பெருக்கிவிட்டு "ஆஆஆஆ..... சோச்ச்ச்ச்ச்ச் பாரத்" என்று அங்கலாய்த்துக் கொள்பவர்கள் இல்லை இங்கு. தான், தன் வேலை என்று அதை பொறுப்பாக செய்பவர்களைத்தான் பார்க்க முடியும் இந்த மக்களிடம் சுத்தமாக நாட்டை வைக்க தனி வாரிபோடாத இந்த Swachh அமெரிக்காவில்!

பாகம் - 2 அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை வெளிவரும்...

Blogger Widget

இதுதாங்க அமெரிக்கா - தொடர் கட்டுரை முகப்பு

கவுண்டமணி வசனம் ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது... "டேய்... நானெல்லாம் அமெரிக்காவுல பொறக்கவேண்டியவன் ஏதோ தெரியாம இந்த வரப்பட்டிக்காட்டுல பொறந்துட்டேன்"என்று!

எதுக்கெடுத்தாலும் அமெரிக்காவுடன் இந்தியாவை ஒப்பிட்டு பலர் பேசி கேட்டிருக்கிறோம், அங்கல்லாம்அப்படி தெரியுமா, இப்படி தெரியுமா என்றெல்லாம்!

அப்படி என்ன தான் அமெரிக்காவில் இருக்கிறது? 

நான்கு ஆண்டுகள்அமெரிக்காவினுள் நுழைய தடை விதிக்கப் பட்ட பிரதமர் நரேந்திர மோடி உட்பட ஏன் இந்த நாட்டுக்கு வர அனைவரும் விரும்புகின்றனர்?

இங்கு இருக்கும் உங்கள் உறவினர்கள், நண்பர்கள் அமெரிக்காவை பற்றி சொல்லக் கேட்டிருப்பீர்கள்.

அப்படியாக இந்த தொடர் கட்டுரை தொகுப்பில் அமெரிக்காவில் 

மக்கள்,
கல்வி,
மருத்துவம்,
சுகாதாரம், 

உணவகம்,
வேலைவாய்ப்பு,
பொருளாதாரம்,
விவசாயம்,
அரசியல்,
பொதுப்பணித்துறை,
போக்குவரத்து,
கழிப்பறை வசதி,
பொது இடம்,

இயற்கை வளம்,

பருவ மாற்றங்கள்,

நதிநீர்,
பணியிடம்,
பொழுதுபோக்கு என்று ஒவ்வொரு துறைப் பற்றிய எனது நேரடி மறைமுக அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொள்ள இருக்கிறேன். என்னுடன் சேர்ந்து பயணியுங்கள், அமெரிக்காவை சுற்றிப்  பார்ப்போம். ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் நிச்சயமாக ஒன்று கற்றுக்கொள்ள இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்!

ஒவ்வொரு வாரமும் வெள்ளியன்று மூன்று தலைப்புகள் பற்றிய கட்டுரை தொடரும். உங்கள் கருத்துக்களை, அனுபவங்களை, விருப்பங்களை நிச்சயம் பகிருங்கள்.

கருத்துக்களத்தின் புதிய முயற்சி தான் இந்த தொடர் கட்டுரை, மற்ற கட்டுரைகளிலிருந்து இந்த புதிய தொகுப்பு தனித்துவம் பெரும் என்று நம்புகிறேன். 

இணைந்திருங்கள், படிக்க - சிந்திக்க - பகிர்ந்துக்கொள்ள.

Blogger Widget

இந்தியாவுக்கு இரண்டு பிரதமர் தேவை!

கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே தமிழகத்துக்கு பல சோதனைகள் மேலும் மேலும் தொடர்கின்றன!

பல ஆண்டுகளாக காவிரி நீரை தமிழகத்துக்கு வேண்டியபோது மன்றாடி கேட்டும், நீதிமன்றம் வழியாக கேட்டும் கொடுக்க மறுக்கும் கர்நாடக அரசு, மழைக்காலங்களில் நம்மிடம் தேவையான அளவு நீர் இருக்கும்போதும், அவர்கள் மாநிலத்தில் வெள்ளம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்று நமக்கு அபாயம் ஏற்படும் அளவு தண்ணீரை திறந்துவிடுவது வாடிக்கையாகிவிட்டது!

இதுபோதாது என்று மேகதாதுவில் புதிதாக ஒரு அணையை கட்ட துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது!

வழக்கு தொடர்ந்துவிட்டு இந்தப் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தால் கேரளா, முல்லை பெரியாறு அணையின் உயரத்தை குறைக்கவும், அதனருகில் மற்றோர் அணையைக் கட்டவும் வேலையை தொடங்க துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது! இது போதாது என்று பவானி சாகர் அணையின் குறுக்கே ஆணை கட்ட முனைதுக் கொண்டிருக்கிறது!

இப்படி திரும்பிய பக்கம் எல்லாம் அணையை எழுப்ப முயற்சிக்கும் இவர்களை எதிர்த்து வழக்கு தொடர்ந்துக் கொண்டிருப்பது தமிழக அரசின் ஒரு வேலையாகிவிட்டது!

நீதிமன்றம் வழங்கும் தீர்ப்புகளையாவது இந்த அரசுகள் மதிக்கிறதா என்றால் அதுவும் இல்லை! மேல் முறையீடு, இழுத்தடிப்பு என்று மேலும் பல மாதங்கள், ஆண்டுகள் இந்த வழக்குகள் தொடர்ந்துக் கொண்டே இருக்கிறது! (அப்படி இழுத்தடிக்கும் அளவுக்கு இடம் கொடுக்கும் அளவு சட்டத்தில் இடமிருப்பது மற்றோர் அவல நிலை!)

அம்மாநிலங்கள் அவர்கள் முன்னேற்றத்துக்கு அணையை கட்டலாம், ஆனால் அந்த இயற்கை வளமான நீரை நம்பி மற்ற ஒரு மாநிலம் இருக்கிறது என்பதை ஏன் அவர்கள் உணர்வதில்லை? அந்த அணைகள் அண்டை மாநிலமான சக மனிதர்கள் வாழும் பூமி வறண்டுவிடுமே என்ற எண்ணம் துளிக்கூட இல்லாமல் வெறி பிடிக்கும் அளவுக்கு என்ன அரசியல் வேண்டி இருக்கிறது?

நான் சிறு வயதில் இரண்டு மிட்டாய் வைத்திருந்து இரண்டையும் நானே சாப்பிட நினைத்தால் "தங்கையோடு பகிர்ந்து சாப்பிடு' என அம்மா அதட்டுவார். சில முறைகளுக்கு பிறகு எனக்கு அந்த பாடம் புரிந்தது அது பழக்கமாகவும் மாறியது!

இது இந்த நாட்டுக்கும் பொருந்தும் தானே! ஒரு மாநிலத்தில் போதிய அளவு தண்ணீர் இருந்து, அந்த நீர்வளத்தையே பல நூறு ஆண்டுகளாக ஆதாரமாக நம்பியிருக்கும் பக்கத்து மாநிலத்துக்கு தேவையான நேரத்தில் நீரை பகிர்ந்துக்க கொடுக்க நினைக்காதது மட்டும் இல்லாமல், அதை நிரந்தரமாக தடுக்க மேலும் மேலும் அணை கட்ட நினைக்கும் அரசாங்கங்களை என்ன செய்வது!

ஏன் மத்திய அரசு இயற்கை வளங்களையும், விவசாயத்தையும் காக்க முன் வருவதில்லை? ஓ! அது அமைச்சர்களுக்கு வெளி நாடுகளுக்கு செல்ல வாய்ப்பு ஏற்படுத்தாது என்பதாலா? அப்படி இல்லை என்றாலும், எத்தைனையோ நாடுகளுக்கு சென்று வந்த அமைச்சர்கள் அந்தந்த நாடுகள் தங்கள் விவசாயத்துக்கு எத்தனை முயற்சிகளை எடுக்கின்றன என்பதை கற்று அதை ஏன் நம் நாட்டில் நடைமுறைப் படுத்த முனையக்கூடாது?

இன்று பாலைவன பூமியான அரபுநாடுகளில் விவசாயம் செய்ய முயற்ச்சி நடந்துக்க கொண்டிருக்கிறது. சில வருஷங்களில் நிச்சயமாக விவசாயம் பாலை வனத்தில் சாத்தியம் என்பதை சாதித்துக் காட்டுவோம் என்கிறது கத்தார்.

நாம் என்ன செய்துக்க கொண்டிருக்கிறோம்? நீதி மன்றத்தில் வழக்குதான் தொடர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஏன் நதிகளை இணைக்க ஒரு கிள்ளுக்கீரையை கூட மத்திய அரசு கிள்ளவில்லை? ஏன் தெண் மாநிலங்களை மத்திய அரசு கண்டு கொள்வதில்லை? தமிழத்தில் சப்பாத்திக்கு தேவையான கோதுமை விளையாமல் நம் மக்களுக்கு வேண்டிய அரிசி விளைவதாலா?

மத்திய அரசு தென்னகத்தை கண்டுகொள்ளாது என்றால், தென்னகத்துக்கு மற்றோர் பிரதமர் வேண்டும்.

மத்திய அரசு தென்னகத்தை கண்டுகொள்ளாது என்றால், தென்னகத்துக்கு மற்றோர் பிரதமர் வேண்டும். இந்திய பிளவுபடவேண்டும் என்ற அர்த்தத்தில் இதை சொல்லவில்லை. அதை என்றும் சாமானிய மக்கள் விரும்ப மாட்டார்கள். ஆட்சியாளர்களை விட நாட்டுப்பற்று அதிகம் இருப்பது மக்களுக்கு தான். ஆனால் தென்மாநிலங்களை கண்டுகொள்ளாத வகையில் தான் மத்திய அரசு நடந்துக்கொள்ளும் என்றால், ஏன் தென்னகத்தை கண்டு கொள்ளும் அளவுக்கு மற்றோர் பதவியை நம் நாடு ஏற்படுத்தக்கூடாது?

இவர்களின் கேவலமான வாக்கு அரசியலில் பலிகடா ஆவது பொதுமக்களும், இயற்கையும் தான்!

உணவே மருந்து என்று நம் முன்னோர்கள் சொல்லிக் கொடுத்தனர். இயற்கையே தெய்வம் என்பதை குறிக்கும் விதமாக தான் நமது பண்டிகைகளும் அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் இனி வரும் காலங்களில் நாம் இயற்கையை பழைய புகைப்படங்களிலும், கட்டுரைகளிலே மட்டும் தான் காண்போமோ என அஞ்சும் நிலையில் தான் நாம் இருக்கிறோம்.

உதவாக்கரை அரசாங்கமும், படிப்பறிவில்லாத அமைச்சர்களையும் தேர்ந்தெடுத்து ஆட்சிமாடத்துக்கு அனுப்பிவிட்டு அவர்களிடத்தில் ஆக்கபூர்வமான திட்டங்களை எதிர்பார்ப்பது நமது தவறு! அரசாங்கம் கையாலாகாத நிலையில் இருந்தாலும், நம் ஒவ்வொருவருக்கும் நம் சுற்றம் சார்ந்த பொறுப்பிருக்கிறது. நம்மால் முடிந்த அளவு நம் சுற்றத்தில் செடிகொடிகளை வளர்ப்பதும், மரங்களை நாடுவதும் நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை.

தமிழகத்தின் அடையாளம் பசுமை, விவசாயம், இயற்கை. அதை மீட்டெடுக்க எத்தனை ஆண்டுகள் வேண்டுமானாலும் ஆகலாம், ஆனால் அதற்கு ஆரம்பம் இப்பொழுதாக இருக்க வேண்டும்!

நன்றி!

Blogger Widget

சொர்கமே என்றாலும்...

 அமெரிக்காவில் தமிழர்கள் அதிகம் வசிக்கும் மாநிலங்களில் ஒன்று நியூ ஜெர்சி. அதிலும் குறிப்பாக 'எடிசன்' என்ற ஊர் கிட்டத்தட்ட நம் தஞ்சாவூர் போலத்தான் இருக்கும். ஊருக்குள் நுழையும் முன் சாலையின் இருமருங்கிலும் வயல்வெளிகள், எங்கும் பச்சை மரங்கள், செடிகள், குறுக்கே ரயில் தண்டவாளம்  இதைக் கடந்துவந்தபின் வீடுகள்.

இங்கு இந்தியர்கள் அதிக அளவில் வசிப்பதனால், எங்கு சென்றாலும் நம் நாட்டில், நம்மூரில் இருப்பது போன்ற உணர்வு, நம் மக்களை பார்க்கும்போது ஏற்படும். குறிப்பாக, காலையில் எடிசன் ரயில் நிலையத்திலிருந்து நியூ யார்கிற்கு வேலைக்கு செல்லும் ரயிலில், பாதிக்கும் மேல் நம் மக்கள் தான் இருப்பார்கள். இந்த ரயிலை 'Desi Express' என்பார்கள். சென்னை Beach ஸ்டேஷனிலிருந்து தாம்பரம் செல்லும் மின்சார ரயில் போல மக்கள் கூட்டம் இருக்கும்.

என்ன ஒரு வித்யாசம், ரயில் இருக்கை குஷனுடனும் மற்றும் திறக்கமுடியாத கண்ணாடி ஜன்னல், ஏசி, கழிப்பறை வசதி, மிதிவண்டி எடுத்துச்செல்ல ஒவ்வொரு பெட்டியிலும் இடம், ஜன்னலோரம் உட்காருபவர்களுக்கு hand rest, என வசதிகள் கூடியிருக்கும். வேறு சில இடங்களிலிருந்து (Stamford) நியூ யார்க் வந்து செல்லும் தினசரி ரயிலில் ஒவ்வொரு இருக்கைக்கு charger வசதி இருக்கும்,

பயணசீட்டு பல வழிகளில் வாங்கலாம்,  Ticket counter, Ticket vending machine, Mobile application இவை எதுவுமே முடியவில்லை என்று அவசரமாக ரயில் ஏறிவிட்டால், டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் வாங்கிக் கொள்ளலாம், என்ன... வழக்கமான விலையை விட கூடுதல் கட்டணம் செலுத்தவேண்டி இருக்கும். 98% தினமும் ஒவ்வொரு ரயிலிலும் டிக்கெட் பரிசோதகர் இருப்பார்கள். டிக்கெட் பரிசோதகர் வரவில்லை என்றால், அன்று வாங்கிய டிக்கெட் ஒரு வருடம் வரை செல்லுபடியாகும்.

பொதுவாகவே ரயிலின் முதல் பெட்டி மற்றும் கடைசிப்  பெட்டி அமைதிப்பெட்டிகள் (Silent Car) எனப்படும். இந்த பெட்டிகளில் பெரும்பாலும் புத்தகம் படிப்பவர்கள், அமைதியை விரும்புபவர்கள், உறங்க நினைப்பவர்கள் தான் பயணிப்பார்கள். தெரியாத்தனமாக இந்த பெட்டியில் நாம் ஏறிவிட்டால்..., ஏறிவிட்டால் ஒரு பிரச்சனையும் கிடையாது, அனைத்துப் பெட்டிகளிலும் பயணசீட்டின் விலை ஒன்று தான், ஆனால், இந்த அமைதிப் பெட்டியில் ஏறிவிட்டால், நம்மால் பேசாமல், வாய் திறக்காமல் சிறையில் அடைத்தாற்போல் ஆகிவிடும். ஏனென்றால், இந்தப் பெட்டியில், கைபேசியில் சத்தமாக பேசக்கூடாது, சத்தமாகப் பாட்டு கேட்கக் கூடாது!

நியூ ஜெர்சியில் எந்தப் பகுதியில் தங்கியிருந்தாலும் காரில் சென்றால் ஒரு மணி நேர தூரத்தில் சென்றடையும்படி மூன்று கோவில்கள் உள்ளன. வெங்கடாசலபதி, ரங்கநாதர், குருவாயூரப்பன் கோவில்கள் மிக பிரபலம். பல நேரங்களில் மக்கள் மத்தியில் இருக்கும்போது பெங்களூரில் இருப்பது போல இருக்கும், ஏனென்றால் எல்லா இடங்களிலும் அனைத்து மொழி பேசும் மக்களும் கலந்திருப்பார்கள். தமிழ், தெலுங்கு, குஜராத்தி, ஹிந்தி, மலையாளம், மராட்டி, கன்னடம் பெரும்பாலும் மக்கள் பேச நான் கேட்ட மொழிகள்.

நான் வசிக்கும் பார்சிப்பணியிலிருந்து நியூ யார்க் செல்ல பேருந்தில் தான் செல்ல வேண்டும். அதே விதமான மக்கள் கூட்டம் பேருந்திலும் அதற்கேற்ப இருக்கும். பல நாட்கள், என்னுடன் பயணிக்கும் வயதில் மூத்தவர்கள் பெங்காலி செய்தித்தாள் அல்லது புத்தகம் வாசித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். தமிழ் புத்தகம் நான் படித்த போது அதைப்பார்த்து நம்மவர்கள் பேசியதும் உண்டு.

பெரும்பாலான இடங்களில் இந்திய உணவகங்கள் உண்டு. ஒரு சில பகுதிகளில் மிக அதிகமாகவே உண்டு. journal square வீதியின் இரு புறமும் இந்திய உணவகங்கள் தான், குறிப்பாக ஆந்திரா, தமிழ்நாட்டு உணவகங்கள் தான்!அடுத்தபடியாக அதிகமாக இந்திய உணவகங்கள் இருக்கும் இடம் எடிசன். இங்கு "அம்மா உணவகமே" இருக்கு என்றால் பாருங்களேன்! ஆம், Amma's Kitchen என்ற பெயரில், முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் படம் போட்டுதான் கடை வைத்தொருக்கிறார்கள். மற்ற இடங்களைக் காட்டிலும் இங்கு விலை கணிசம் தான், சுவையும் மற்ற இடங்களைக்காட்டிலும் நன்றாக இருப்பதாக இங்கு சென்றவர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.

இதே எடிசனில்  மல்லிகைப் பூ, பூஜை சாமான்களான சமித், வறட்டி, கோமியம் என்று நம்மூரில் கிடைக்கும் அனைத்துமே இங்கு கிடைக்கும். இப்படியாக சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்!

என்ன தான் அனைத்து திரைப்படங்களும் வெளியானாலும், எத்தனை தான் கடைகளும், உணவகங்களும், கோவில்களும், நம் மக்களும் இருந்தாலும் இது நம் நாடு கிடையாது என்ற உணர்வு எப்பொழுதும் இருந்துக்கொண்டே இருக்கும்! ஹ்ம்ம் அமெரிக்க என்ன.., அந்த சொர்கமே என்றாலும் அது நம்மூரு போல வருமா?!

Blogger Widget